Groby więźniów KL Ravensbrück po upływie 80 lat od zakończenia II wojny światowej – wstępne materiały do dyskusji
Paweł Woźniak
Godność Człowieka
Punkt pierwszy polskiej i niemieckiej Konstytucji brzmi bardzo podobnie:
„Przyrodzona, niezbywalna i nienaruszalna godność człowieka stanowi fundament praw Rzeczypospolitej”.
Niemiecka Ustawa Zasadnicza stwierdza:
„Godność człowieka jest nienaruszalna. Jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem wszelkich władz państwowych”.
Prawo do godności człowieka nie kończy się w momencie jego śmierci, każda rozwinięta cywilizacja dba o godny pochówek i pielęgnację grobów swoich przodków. Tylko cywilizacje barbarzyńskie nie dbają o groby poprzednich pokoleń, wychodząc z założenia, że ważne jest tylko tu i teraz, są to jednak społeczeństwa pozbawione przyszłości i powtarzające błędy z przeszłości, bo nie znają przekazywanej w łańcuchu pokoleń własnej historii i kultury. Dla nas Polaków dbałość o groby przodków stanowiły zawsze część naszej narodowej tożsamości i była dowodem na zachowanie ciągłości pokoleń tworzących historię naszej Ojczyzny. Dotyczy to w takim samym stopniu grobów osób prywatnych jak również grobów wojennych.
W przypadku KL Ravensbrück bardzo często przedstawiciele Polski zapomnianą o fakcie że część polskich ofiar tego obozu to były kobiety żołnierze Polskiej Armii Podziemnej (Związku Walki Zbrojnej, przekształconej 14 lutego 1942 r. w Armię Krajową, a także formacji pozostających poza zwierzchnictwem Naczelnego Wodza) i ich groby powinny być traktowane z należytym szacunkiem. Być może teraz, gdy od zakończenia II wojny światowej upłynęło ponad 80 lat, należy podjąć dyskusję nad tematami zaniedbanymi w tym czasie i próbować w inny sposób spojrzeć na formę upamiętnienia polskich ofiar niemieckiego totalitaryzmu w Berlinie i jego okolicach.
Czytaj dalej „Godne Upamiętnienie”
